میرزا محمد بیدل کرمانشاهی آملی از شاعران بزرگ ایرانی قرن سیزده قمری بوده است.اصل وی از چلاو مازندران بوده و از بنی اعمام میرزا علینقی، متخلص به اقبال بود.در ایام شیرخوارگی وی، پدرش به کرمانشاه رفت . او در عهد ناصرالدین شاه می‌زیست .بیدل مراثی بسیار دارد و در بدیهه گویی خاصه در ماده تاریخ تسلطی غریب در سایر اقسام شعر نیز طبع روان و سریع داشت . از آثار وی می‌توان به رساله‌ای در عروض و قافیه و مثنوی، عسر و یسر، تحفه الذاکرین، دستان ماتم، در مقتل، وقایع صفین، در بحر تقارب، ربیعیه، در علم صرف، و دیوان اشعار در خدود بیست هزار بیت اشاره کرد .

شعر 

ای که گفتی دل گم کرده ز زلفم بستان ... ما دل خود نشناسیم ز بسیاری دل

گفتمش دل به غمت دادم ننمودم سود ... گفت این بس که بخوانند تو را بیدل

آثار

  • دیوان اشعار (بیدل)
  • تحفة الذاکرین
  • قوائم العروض